design donttellmum.nl / created by By the WWW...

Lotte van Oers

Lotte van Oers

DIVA van de maand

April 2008

Interview met Birgul Tiryaki

birgul_tiryaki

Birgül Tiryaki is 27 jaar en van Turkse afkomst. Birgül is de jongste telg uit een gezin van drie broers en een zus. Na een studie bestuurskunde is zij op dit moment in ontwikkeling bij het Managementhuis Intermin. Dit is een private stichting die jonge mensen, die het talent hebben om leidinggevende te worden, ontwikkelen tot overheidsmanager. De filosofie achter de ontwikkeling van mensen is hierbinnen gebaseerd op het geven van eigen verantwoordelijkheid binnen de mogelijkheden van het individu. Het is een filosofie die past bij de levenswijze van Birgül.

Emancipatie verschuiving
Birgül maakt zich sterk voor de emancipatie van vooral jonge, allochtone vrouwen. Dit doet zij al vanaf de middelbare school. Zo heeft zij als bestuurslid van een islamitisch platform een vrouwennetwerk opgericht. Het doel van het netwerk is niet alleen het bijeen brengen van vrouwen, maar vooral gericht op het actief maken van deze vrouwen voor de eigen ontwikkeling. Birgül meent dat er nog veel werk te verrichten is in het vergroten van het bewustzijn van allochtone meisjes en vrouwen. Emancipatie van vrouwen betekent dat er een verschuiving moet plaatsvinden in het zelfbeeld van deze vrouwen; van het zich beperkt zien en voelen, naar het innemen en opeisen van ruimte voor zelfontwikkeling en gelijke behandeling/rechten. Daar is het inzichtelijk maken, bundelen en verbinden van kracht voor nodig. Vrouwen zijn zich nog niet voldoende bewust van de enorme kracht waar zij over beschikken en hoe dit goed in te zetten. Birgül heeft daarom op de Hogeschool en Universiteit studenten van verschillende afkomst bijeen gebracht om vooral dit thema te bediscussiëren en hen geactiveerd deze op de opleiding in te zetten. Aanleiding hiervoor was dat ze aan den lijve ervoer dat ook het onderwijssysteem met aannames ‘werkt’ die de emancipatie van jonge, allochtonen niet stimuleert en zelfs tegenwerkt.

Stille kracht
Birgül weet niet hoe haar carrière zich zal ontwikkelen. “Ik werk hard en ik zit met mijn hart in mijn werk“ aldus Birgül. Zij heeft echter duidelijk voor ogen dat zij haar kracht in het omhelzen van de verschillende identiteiten waarover zijn beschikt, die van jong en hoog opgeleide Turks-Nederlandse vrouw en allochtoon zal blijven inzetten om te werken aan de emancipatie van zichzelf en andere vrouwen. Birgül meent bovendien dat zij zich als ‘stille kracht’ achter een beweging die deze emancipatie doorzet, ziet. Op de vraag waarom zij zich als stille kracht ziet, antwoord zij dat de behoefte op de oppervlakte te treden minder sterk is dan de behoefte op de achtergrond de inhoud te bepalen. Dat Birgül haar idealen tot nu toe waarmaakt is voor haar des te meer aanleiding om door te zetten.

Als diva van de maand ontkomt Birgül uiteraard niet aan de vragen die we elke diva stellen.

1. Wat is je grootste passie?
Deze vraag heb ik eigenlijk al beantwoord: vrouwen zijn de drijvende kracht van de emancipatie van zichzelf en hierdoor van de emancipatie van de maatschappij.

2. Wat zou je meteen regelen als jij het voor het zeggen had?
Het veranderen van het classificatiesysteem van burgers bij de gemeente Den Haag. Burger zijn is namelijk een classificatie waarvan de oorsprong bij de overheid rust die bij machte is om ‘gelijke’ mensen te classificeren. Te classificeren naar sectoren, te classificeren naar beroepen, te classificeren naar een aantal ordenings- en verdelingsdoelstellingen. Men classificeert, zoals in de oude Griekstaten, om waarden toe te delen aan mensen in de samenleving. Verschillende waarden wel te weten! In het oude Athene, waar een groot deel van onze beschaving op rust, is classificatie ontstaan door de samenleving in te delen naar klassen van eigendom. Je bent dus burger als je een lap grond bezit, toen. Tegenwoordig ben je ook burger als je dochter van een gastarbeider bent maar toch behoor je niet vanzelfsprekend tot de (be)zittende klasse.
Ik hoop dat die rechttrekking dan leidt tot het stoppen van de huidige klassenindeling van het onderwijssysteem. Jongeren moeten in Nederland op een veel te jonge leeftijd kiezen voor de studierichting die de rest van hun leven bepaald. Hierdoor houd je een onrechtvaardige klassenindeling in stand. Er moet eerst veel meer geïnvesteerd worden in de ontwikkeling van deze jongeren. Ik vind het Australische onderwijssysteem een goed voorbeeld van hoe het wel moet. In het onderwijs moet veel meer verantwoord omgegaan worden met zelfontwikkeling van studenten. In het onderwijs moet een betere aansluiting van jongeren op de maatschappij veel meer aan bod komen.

3. Welke vraag is je nooit gesteld maar zou je toch willen beantwoorden?
“Wat bezielt je?” Niemand heeft me deze vraag durven stellen. Ik denk dat niemand het vraagt omdat mensen vaak het antwoord al denken te weten en aan de andere kant eis ik best veel van mijn omgeving, wat mogelijk een invloed heeft op mensen in mijn omgeving.

4. Welk compliment geef je jezelf vaak?
Dat ik een goede ‘communicator’ ben. Goed kunnen communiceren is een talent waar je veel mee bereikt.

5. Wat zit er altijd in jouw handtas?
Lipgloss, een agenda, mijn telefoon èn een pen. Ik moet overal en op elk moment van alles kunnen opschrijven.

6. Wie mag er van jou in een lijstje?
Elke vrouw die mij door haar vrouwelijkheid en intelligentie overdondert. Mijn moeder is daar een goed voorbeeld van. Zij is in haar ‘verpakking’ een traditionele Turkse vrouw, is op een klassieke wijze waardig, indrukwekkend slim en de meest revolutionaire vrouw die ik ken.

Interview: Radha Manbodh